İngiliz Ajanı Lawrence anılarında diyor ki:

"Müslümanlığı öyle benimsemiştim ki geceleri bile namaza kalkardım."

Bütün İslam dünyası ve tarihçiler hep Lavrence'yi suçladılar. Peki onun dini bütün Müslüman olduğuna inanan Arapların hiç mi suçu yoktu?.. Adamın saç ve göz rengi bile şüphe çekiciydi ama Araplar bunu göremedi.

Bulunduğu il ve ilçede "kanaat önderi" geçinen, sosyal medyada yazılarına "Ben bilmem Ablam bilir" diye başlayan 50 yaş üstü Ülkücülerin hiç mi suçu yok?..

Bugün Feysbuk'un arama penceresine "Akşener, Ernest Renan Milliyetçiliği" yazıp bir arama yaptım. Namık Kemal'e, Atsız Hoca'ya rağmen ablasının hatırına Ernest Renan'ı ve milliyetçiliğini savunan binlerce ülkücü karşıma çıktı. Çoğu da benim tanışım o yüzden isimlerini yazmıyorum.

Meral Hanım sizi kutluyorum. Bu kadar yaşını başını almış, Ülkücü uzmanlarını öyle bir tongaya düşürdünüz ki sizi takdir etmezsem haksızlık yapmış olurum. Lawrence bile kendi işinde sizin kadar başarı elde edememiştir.

★★★

AL GÖTÜR KABRİME KOY BU SEVDAYI

Abdurrahim Karakoç'u toprağa verdik. Aldım başımı ellerimin arasına, gözüm beyaz kefeninde, gönlüm figanda, uçtum uçtum ve yetmişli yılların başına konuverdim.

Gökyüzü karanlıktı, simsiyah bulutlar Batı’dan bir fırtına patlatmıştı, bir zulüm rüzgarı ortalığı kasıp kavuruyordu. Bizse Anadolu'dan gelmiştik, korkak değildik, tedirgindik, vatan adına üzgündük... Netmeli, neylemeli?.. Ne hissettiklerimizi söze dökebiliyorduk, ne gördüklerimizi... Bir ses duyduk Elbistan'dan, Cela'dan... Bizi anlatıyordu bre, vallah bizi anlatıyordu:

"Yüreklerde kök bağlayıp yaşayan

Bir güzel ülküdür gönül verdiğim.

Ezelden ebede müjde taşıyan

Bir güzel ülküdür gönül verdiğim."

Zulüm rüzgarlarının vatanımı bir uçtan bir uca titrettiği yıllarda Karakoç, bizim isyan sesimizdi. Öfkemizi, sevincimizi, tasamızı, sevdamızı onun dizelerinde bulup kana kana içiyorduk. Hani diyordu ya:

"Yürüdüm sel oldum, durdum göl oldum

Mazluma, mağdura kıvrak dil oldum

Zulüm sıcağında serin yel oldum

Yürekten yüreğe estim; gel de gör."

Bazan umutsuzluğa kapıldığımız olurdu, O Cela'da idi, biz her yerde... Aramızdaki mesafelere rağmen o hissederdi bizim duygularımızı ve gönül dağımıza bir volkanın alev püskürtmesi gibi dörtlükleri önümüze. atıverirdi. Zulüm rüzgarlarının Özmenleri, Önkuzuları bir bir elimizden aldığı yıllar... Yüreklerimiz onun dörtlükleri ile cesaret ve azim yüklenirdi:

"Soysuzlar taş atar mukaddesata

Karşı duramazsak bizdedir hata.

Tahammül teşviktir, böyle hayata,

Öl, insan küçülmez ölünce Hasan."

Çileyi, ezayı, cefayı ve ölümü bize sen sevdirdin ağabey!.. Bir nesil yetişti senin volkanında, o neslin hissiyatı sendin, yüreği sendin, imanı sendin, cesareti sendin... "Sanat ülkülerin kanadı” ise, bu gün ülküm kanatsız bir kuştur artık...

***

Rahmetli Galip Erdem Ağabey'in bir dağ teorisi vardı: "Bizler 'dava'yı Ağrı Dağı'nın zirvesine çıkaracaktık. Yola koyulduk, bin zahmet ve emekle, acılar çekerek dağa tırmandık. Zirveye vardığımızda sevincimiz sonsuzdu ama küçük(!) bir noksanımız olduğunu fark ettik: 'Dava'yı dağın eteklerinde unutmuştuk! Meğer biz 'dava'yı değil, kendimizi zirveye çıkartmışız."

Karakoç dağın zirvesine yürümedi, "dava" yı unutulduğu yerde bekledi yıllar yılı. Zirveye yürüyen "Firavun ve muhafızları" onu yükseklerden taşladılar, kayalar yuvarladılar üzerine, "hain" ilan ettiler...

Büyü bozulmuş, perde açılmıştı. Artık şiir kurnasından hüzün ve öfke akıyordu. "Müzelik Şiir" Karakoç'un "Firavunlara" isyan çığlığı idi:

Yürüyen heykellerle aynı müzedeyim ben

Konuşan mumyalara kimden söz edeyim ben

Fikren işkencedeyim, ruhen cezadayım ben

*

Korkaklığın sükûtu kol geziyor her yerde

Sanki tek başımayım, tek kişilik mahşerde.

*

Kaybettim mesafeyi, zamandan uzaklaştım

Sevgi diye sarıldım, isyanla kucaklaştım

Ne kendimden kurtuldum, ne kendime yaklaştım

"Fikren işkence, ruhen ceza" çektiği yıllarda bile dimdik durdu, Ağrı Dağı’nın eteklerinde unutulan "dava" nın sadık bekçisi oldu. Yetmişli yıllarda "Zulüm Azrail olsa hep hakkı tutacağım" diyen Üstad bu defa Azrail'e değil "Siyaset Firavunlarına" kafa tutuyordu. Köşe yazarlığı yaptığı gazeteleri sesini geniş kitlelere ulaştırmak için bir kürsü olarak kullandı, siyasi bir tercih olarak değil...

“Biz-biz” diye avunduk, biz yoktu, "ben" ler vardı

Siyaset sofrasında bizi yiyenler vardı...

*

Körpe hayallerimiz kör tırpanla biçildi

İşret meclislerinde kanlarımız içildi...

*

Nurdan gömlek giydirdik çamurdan heykellere

İnanmıştık bir kere, aldatıldık bin kere...

*

Karakoç'u Ağrı Dağı'nın zirvesinden taşlatanlar da kabre kadar geldiler. Timsah gözyaşlarıyla Karakoç'un üstünün toprakla örtülmesini seyrettiler.

Ülkü değerlerimizin hatırlanması için illa ölmesi mi beklenecek?.. Yoksa "Ohhh!.. Bir beladan daha kurtuldum" sevinci mi yaşanıyordu?

"Bedenime korkak yürek yüklemem

Tatlı diye öz canımı saklamam

Öldüğümde çalgı çelenk beklemem

Al götür kabrime koy bu sevdayı."

Karakoç'u "hain" ilan edenler ders alsın; O'nun sevdasını kabrine, sevgisini kalbimize gömdük. Bir zamanlar "Nurdan gömlek giydirdiğimiz çamurdan heykeller!.." sizleri de Allah ıslah eylesin!.. (07.09.2002)

★★★

12. Ölüm Yıldönümünde Rahmetle Anıyoruz

"Biz, biz" diye avunduk,

"Biz" yokmuş "BEN"ler varmış.

Siyaset sofrasında

Bizi yiyenler varmış.

Abdurrahim KARAKOÇ

En son kim ham yapmıştı bizi?

kozinoğluBOSNA'DA YELELİ BİR BOZKURT

Bosna kan ağlıyordu. Sırp keskin nişancılar uzun menzilli silahlarla Bosnalı savaşçıları tek tek indiriyordu. "İmdat" çağrısına Türkiye'nin açıktan yardım edemeyeceğini Aliya İzzet Begoviç de biliyordu.

Her yardım açıktan olacak değil ya... Bu riskli görevi MİT Yurtdışı Operasyonlar Daire Başkanı "Kemal Korkmazoğlu" üstlendi... MİT'in keskin nişancıları emrine verildi. Bosna Savaşçılarını keklik gibi avlayan Sırp nişancılar mevzilerinde tek tek zımbalanarak susturuldu. "Kemal Korkmazoğlu" da bu riskli çatışmalarda karnından ve omuzundan yaralandı.

Bosna Savaşı'nda "Kemal Korkmazoğlu" kod adını kullanan bu kahramanının gerçek adı Kaşif Kozinoğlu idi. İsmini taşıdığı dedesi de Kurtuluş Savaşı şehidiydi. Karadeniz'in sert dalgaları gibi nice dalgalar vurdu bağrına. Trabzon'un bu yiğit evladı Özbekistan, Kırgızistan, Kazakistan, Türkmenistan ve Azerbaycan'da Türk'e kurulan kahpe Fetö pusularına karşı mücadele etti. Hedefine koyduğu Fetö okullarının çoğunu kapattırmanın üstesinden geldi.

Ama kendi ülkesinde Fetö ve Ak Parti iktidarı koyun koyuna yatıyordu. Ergenekon tutuklamalarında hedefteki bir numaralı isimdi... Çünkü Orta Asya'da verdiği yiğit mücadelede düşman mevzilerini tarumar etmişti... Tutuklandığında devrana kahretti ama yaptıklarından hiç pişmanlık duymadı. Koğuşta birden rahatsızlandı, sonra "İyiyim" dedi... Kolunda uyuşma, göğsünde ağrı hissetmediğini özellikle söyledi arkadaşlarına... Bir saat sonra ambulans geldi ama doktor yoktu içinde... Olsa da faydasızdı; çünkü haftalar öncesinden zehirlenmişti... Fetö'nün "Ağzı dualı, alnı secdeli" katilleri "Kalp krizi" diye otopsi raporu tuttular sonra.

Sırp keskin nişancılarına canını teslim etmeyen bu vatan kahramanı, vatan topraklarında koluna kelepçe vurulmanın acısı ile göçtü bu dünyadan.

O şimdi Bosna şehitleri ile cennet bahçelerinde. Kaşif Kozinoğlu gibi yeleli bir Bozkurt'un bizim rahmet dilememize ihtiyacı yok... Ama adettendir: "Allah rahmet eylesin!.."